Hala minik Dila' yı düşünüyorum düğümler geçmiyor... bayram arifesinde defnedildi cenazesinde acısını ta içimde hissettiğim annesi ve ailesi çevresi dışında devletten kurumlardan hiç kimse yokmuş taziye mesajı telefonla başsağlıgını bile çok görmüşler..suçu İstanbul' a toprak anaya ya da islah edilmemiş dereye atanlardan nefret ediyorum. Allah onları ıslah etseydi de bunlar yaşanmasaydı.
İlk değil bu, daha kaç tane çocuk sorumsuzluklara kurban gidecek gazetelere haber olduguyla ve acısıyla kalacak.
Eskiden bizim zamanımızda daha mı iyiydi bu ülkede çocuk olmak insanca yaşayabilmek hayır.. bugünkü geleceğin temelleri atılıyordu çook öncesinden ..
Şimdi çok daha zor ..anne olmak elinden hiçbir şeyin gelmemesi sadece dua edebilmek çok çok daha zor .. çocuğuna koşulsuz bi dolu sevgi veriyorsun gözünden sakınıyorsun yüzüne canın sıkkınken bile hep sevgiyle bakıyorsun o minik gözlerin içinin gülmesini sağlamaya çalışıyorsun.. sonra da kurumlara sisteme koltuk oy para derdinde olanları görmezden gelip kolayca gündem değiştirebilen şiir şarkı okuyup sempati toplamaya çalışan sorumsuzlara emanet ediyorsun.
Minikle babası çoktan uykuda.. ben geceleri uyuyamıyorum rüyalarıma giriyor aklımdan çıkmıyor.
Deniz'in bloguna hep güzel şeyler yazmaya çalışıyorum ama bunlar da hep içimde kalanlar..
Allah herkesin bebeğini çocugunu bağışlasın, korusun.
7 yorum:
Bu karanlık benide çok üzüyor, kaygılarımı çok arttırıyor.
boğazım düğümlendi okurken...ALlah korusun yavrularımızı tüm kötülüklerden..
Dila beni de çok etkilemişti... (Gerçi hala öyle. Düşünmemeye çalışıyorum sadece) O kadar haklısın ki... Ama haklı olmak bir şey değiştirmiyor maalesef:(
Dila'nın acısını yaşarken daha,şimdi de en masum halleriyle bayram şekeri toplarken ortadan kaybolan 3 yavru...Allah sabır,güç,kuvvet versin annelerine
ben de o dönem hep direndim haberlerden uzak durdum, deve kuşu gibi başımı kuma gömdüm bir nevi ama cenazesini izleyince dayanamadım hüngü hüngür ağladım, nasıl dayanır insan ne yapar, allah kimseye yaşatmasın
tam anlamıyla olmasa da en çok anneler anlıyor hissediyor annesinin yüreğini acısını kesinlikle..
Ben annelerini düşünüyorum hep. Ne yapar nasıl yaşar o kadınlar? Ben, ölürdüm herhalde. Aklım almıyor öyle bir şeyi. Çok korkuyorum bazen. Çocuğumu koruyamamaktan. Hayatımın hiçbir döneminde böyle bir paranoya yaşamadım. Deprem olsa ne yaparım, kaza olsa ne yaparım kafamda ölçüp biçiyorum hep. Umarım kimse böyle şeyler yaşamaz bir daha...
Sevgiler
Umur & Ada
Yorum Gönder